Once in a life time„ ถุยชีวิต!!

วันนี้หลังจากไปหลั่นล้าterminal21กะนู๋เอิ้นและน้องเกด.. เหตุการณ์มันก็เกิดขึ้น!

ขึ้นรฟม.จากอโศกลงอนุสาวรีย์ชัยฯกะต่อรถตู้.. เงียบ..

แปะป้ายว่าหยุด1วัน เออ เอาวะ รถเมลก็ได้

เลยเดินรอบอนุฯเพื่อนไปขึ้นรถเมล์

เริ่มใจไม่ดีละ สาย29 แปะป้ายอย่างใหญ่ ไปแค่ดอนเมืองจ้า

แว๊บมา เห็น510เขียนว่า ธรรมศาสตร์ตลาดไทย ดีใจมาก

ถามเฮียคนขับ เฮียแกบอก ถ้ามันไปได้ก็จะไป น้ำมันท่วม ขึ้นมาก่อนๆ

เราก็ขึ้นไป คนเยอะมาก ยืนๆไปซักพัก ผ่านไป2ป้าย

เป๋ารถบอก น้ำท่วม (อ้าว เวรแล้วกุ) ส่งได้แค่ลำลูกกา

เดี๋ยวมีรถทหารพาข้ามทั้งคืน จะไปไหนบอกเค้าได้เลย

เดี๋ยวคนจะลงรังสิตตลาดไท ลงลำลูกกานะ

ทุกคนก็เหรอหรา มองหน้ากัน ไม่มีใครลงรถเมล์

คาดว่าคงไปตายเอาดาบหน้า เราก็เอาวะ เกาะเค้าไป

รถก็วิ่งไปเรื่อยๆ ราวชั่วโมงนิดๆ ถึงลำลูกกาหน้าค่ายทหาร(มั้ง)ไรซักอย่าง

เป๋ารถเมล์ก็ชี้ๆ เนี่ย เดินเลี้ยวเข้าไปเดี๋ยวมีรถทหารรออยู่ฝั่งนู้น (เชี่ยม เดินอีกแล้ว)

ก็เดินตามๆกันมาราวสามสิบคน เดินมาจนสุดค่ายทหารอีกฟาก เงียบ.. (อีกแล้ว)

มีพลทหารน้อยๆยืนอยู่1นาย พี่ผู้ชายผู้ห้าวหารนำทัพพวกเราเดินทางมาก็เข้าไปคุย

พลทหารตอบเบาๆ เอ่อ ไม่มีนะครับ ไม่มีฮะ

เห็นเนี่ย เค้าข้ามสะพานลอยไปหารถฝั่งนู้นกัน (เชดด สะพานลอย กุอยากจะหลั่งน้ำตา)

เอาวะ ตามเค้าไปก่อน ข้ามมา คนเริ่มกระจายแล้วทีนี้

เอาแล้วกรุ อยู่ตรงไหนของประเทศก็ไม่รู้ มืดด้วย มีป้ายรถเมล์ รถติด มีทางด่วนอยู่ข้างบน

เลยเริ่มหาพวก พี่จะไปไหน หนูจะไปมธ. พี่ไปบางขันธ์ อ่า เริ่มได้พวก

พี่แกก็เริ่ม เอ๊ะ ไม่เห็นมีรถมีไร เลยเรียกพี่วินถาม

พี่วินบอกมี๊!!~ รถทหาร อยู่คลองนู่นน สะพาน…แก้ว (ซักอย่างเราลืม)

แต่พี่ที่มาด้วยกันรุจัก เห็น29แดงวิ่งมาพอดีเลยเข้าไปถาม

เฮียคนขับบอกเข้าไปส่งได้แค่ตีนสะพาน…แก้ว (เฮ่ย พอดีเลย)

ก็เลยต่อ29กัน มีพวกอยู่~20คน

พอถึง ก็ลงเดินบนสะพานกันคับ ต้องเดินข้ามสะพานนี่ไป

พี่เป๋ารถเมล์ก็ย้ำความมั่นใจในทหารและรัฐบาลของประชาชน

มี๊!!~ รถทหารรออยู่ตีนสะพานฝั่งนู้น เดินข้ามสะพานไปน้อง

(เดินนนนน บนสะพาน เหมือนทางด่วนอ่ะ มีรถวิ่งประปราย)

เชี่ยม ฝนตกลงมาอีก เดินกันไป มีราวๆสามสิบคน

เดินไป เรื่อยๆ มาโผล่หน้าเมเจอร์!

โอ้ว มันใกล้แล้ว แต่คนที่ตีนสะพานนี่เยอะอยู่

มองเห็นน้ำเจิ่งๆอยู่ข้างหน้า.. คือไปต่อไม่ได้แล้ว ต้องรถสูงเท่านั้น

พวกเราที่มาใหม่ก็เริ่มถามหารถทหาร

มีลุงคนนึง ใส่เสื้อสะท้อนแสง มือถือไฟฉาย บอกไม่มีๆ นี่ก็ยืนรอโบกรถกันอยู่..

อ่าว เชี่ยยย อุส่าชื่นชมทหารอยู่ในใจมาตลอดทาง

แต่ไม่ทันสองนาทีก็มีรถบันทุกผักผ่านมา

ลุงคนนั้นก็โบกๆๆ ขอให้คนติดรถไปหน่อยได้มั้ยค้าบบบ

พี่คนขับบอก ไปถึงแค่ตลาดไท ใครผ่านขึ้นมาเลยครับๆ

โหย โคดซึ้งน้ำใจคนไทย คุณลุงที่ยืนคอยโบกรถให้คนอื่นๆอีกหลายคนด้วย

คาดว่าลุงคงทำหน้าที่นี้มาซักพัก และเต็มใจทำต่อไปอีก รักลุง~

นั่นแหละ หงส์ก็เลยได้ปีนรถบันทุกคันอย่างใหญ่ร่วมกับพี่น้องร่วมชะตากรรมอีีกประมาณสิบกว่าคน

รถก็จอดส่งตามที่ต่างๆ

ตอนนั่งรถนี่ระทึกมาก น้ำข้างๆที่มองเห็นนี่ สูงประมาณเมตรนึง

คลื่นแรงมากเพราะรถวิ่ง มืดก็มืด ฝนก็ตก

สุดท้ายก็มาถึงหน้าโรงพยาบาลธรรมศาสตร์!

น้ำท่วมนิดนึง แต่น้ำไม่เข้ามอนะ มีคันดิน มีสะพานให้เดินเข้ารพ.

จุดนั้นเราถอดรองเท้าละ ไม่ไหว

คือไม่ค่อยกล้าลุยน้ำเพราะกลัวไฟช็อตอ่ะ จริงจัง แต่อันนี้เลี่ยงไม่ได้

เดินอะเกน เข้ามาหน้าฉุกเฉิน.. แบบไม่ไหวละ

เลยโบกพี่วิน กลับมาส่งถึงหอ

โว้วว ถึงหอแล้วว ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงเศษๆ 5555

พอมาถึงมอนี่ยิ้มร่า โคดหนุกอ่ะ

แต่อันตรายไปหน่อยสำหรับผู้หญิงนะ มีแว้บว่าอยากเกิดเป็นผู้ชายอีกละ 555

• เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าพึ่งรัฐบาล ทหาร ตำรวจ ทวิตเตอร์ฮะ จงพึ่งตัวเองและคนใกล้ตัว หาพวก!
• มันหวาดเสียไปเป็นช่วงๆ มือถือก็แบตจะหมดตั้งแต่อยู่แถวเมเจอรัชโยฯ
• อย่าหมดหวัง ลุย!
• แต่ชีวิตมันเฮี่ยก็ตรงตะลุยทั้งหมดนั่นด้วยรองเท้าส้นสูง!! ปาดน้ำตา
• พรุ่งนี้ต้องออกจากมออีก.. แต่ไม่กลับแล้วจ้ะ กลับบ้านเลยละกัน
• มันส์สาสสสสสสสสส สู้ต่อไปประเทศไทย!!